לַחְבֹּל أذى، جرح

1. 1.

   أذى، جرح، أضر

   فصيح

   לפגוע בגוף של אדם או לגרום נזק≈ לפגוע, להזיק, לפצוע

   • לַחְבֹּל בְּ־מִישֶׁהוּ / בְּמַשֶּׁהוּ— أذى شخصا أو شيئا
2. 2.

   أخذ رهنا، ارتهن

   في اللغة التوراتية، ضمانا لدين

   לקחת חפץ מאדם כדי שיחזיר את החוב≈ למשכן, לקחת עבוט

   • לַחְבֹּל אֶת־מַשֶּׁהוּ— أخذ شيئا رهنا

تصريف לחבול: المضارع والماضي والمستقبل والأمر

أمثلة مع לחבול

• לפי החוק, מי שחובל בגופו של אדם אחר חייב לפצות אותו

  بحسب القانون، من يؤذي جسد شخص آخر ملزم بتعويضه.

• בסיפור העתיק המלווה חבל את השמיכה של העני

  في القصة القديمة أخذ الدائن بطانية الفقير رهنا.