טָבוּעַ متأصل، فطري

1. 1.

   متأصل، فطري، راسخ

   שנמצא עמוק בתוך אדם או דבר, כחלק מהטבע שלו≈ מושרש, מולד

   • טָבוּעַ בְּ־מִישֶׁהוּ / בְּמַשֶּׁהוּ— متأصل في شخص أو شيء
2. 2.

   متأصل، أصيل

   قانون; سلطة أصيلة

   סמכות שיש למוסד מעצם טבעו, בלי שחוק נתן אותה במפורש≈ עצמי

טבוע: المذكر والمؤنث، المفرد والجمع

أمثلة مع טבוע

• הרצון לעזור לאחרים טבוע בה עוד מגיל צעיר.

  الرغبة في مساعدة الآخرين متأصلة فيها منذ صغرها.

• לבית המשפט יש סמכות טבועה לקבוע את סדר הדיון.

  للمحكمة سلطة أصيلة لتحديد ترتيب الجلسة.