יָתִיר زائد، فائض

1. 1.

   زائد، فائض، مفرط

   فصيح

   שאין בו צורך, כי יש ממנו יותר ממה שצריך≈ מיותר, עודף

2. 2.

   مضاعف، خاص، زائد

   גדול יותר מהרגיל, מיוחד≈ מיוחד, מוגבר

יתיר: المذكر والمؤنث، المفرد والجمع

أمثلة مع יתיר

• העורכת מחקה מהמכתב כל משפט יתיר.

  حذفت المحررة من الرسالة كل جملة زائدة.

• בגלל הגשם ביקשו מהנהגים לנסוע בזהירות יתירה.

  بسبب المطر طُلب من السائقين القيادة بحذر مضاعف.