מֻגְבָּה مرتفع، مرفوع

1. 1.

   مرتفع، مرفوع

   שנמצא גבוה יותר מהשטח שמסביב≈ גבוה

מוגבה: المذكر والمؤنث، المفرد والجمع

أمثلة مع מוגבה

• בנינו את הבית על רצפה מוגבהת, כדי שמי הגשם לא ייכנסו.

  بنينا البيت على أرضية مرتفعة كي لا تدخل مياه المطر.