בָּדוּק مفحوص، مجرب

1. 1.

   مفحوص، مجرب، مؤكد

   שבדקו אותו וראו שהוא נכון או עובד טוב≈ מוכח, מאומת

בדוק: المذكر والمؤنث، المفرد والجمع

أمثلة مع בדוק

• זו שיטה בדוקה להוריד כתמים מבגדים

  هذه طريقة مجربة لإزالة البقع عن الملابس.

• הכול בדוק, אפשר לצאת לדרך

  كل شيء مفحوص، يمكننا الانطلاق.