לְהִכָּבֵשׁ فُتح، استُولي عليه

1. 1.

   فُتح، استُولي عليه، سقط

   לעבור לשליטה של מישהו אחר אחרי מאבק, או להיות מושג לראשונה≈ ליפול

2. 2.

   أُسِر، فُتِن

   להתלהב מאוד ממישהו או ממשהו ולהתאהב בו≈ להיקסם

   • לְהִכָּבֵשׁ בְּ־קִסְמוֹ שֶׁל מִישֶׁהוּ / בְּמַשֶּׁהוּ— أُسِر بشيء; فُتِن بسحر شخص

تصريف להיכבש: المضارع والماضي والمستقبل والأمر

أمثلة مع להיכבש

• הפסגה הזאת נכבשה לראשונה רק לפני שבעים שנה

  لم يُصعد إلى هذه القمة لأول مرة إلا قبل سبعين عاما.

• המבצר על הגבעה נכבש כמה פעמים בימי הביניים

  استولي على القلعة التي على التلة عدة مرات في العصور الوسطى.

• כבר בפגישה הראשונה נכבשתי בחיוך שלה

  منذ اللقاء الأول أسرتني ابتسامتها.