קַשּׁוּב منتبه، مصغ

1. 1.

   منتبه، مصغ، يقظ

   שמקשיב היטב ושם לב למה שאחרים אומרים או צריכים≈ מקשיב, ערני, רגיש

   • קַשּׁוּב לְ־מִישֶׁהוּ / לְמַשֶּׁהוּ— منتبه إلى أحد/شيء; مصغ لـ

קשוב: المذكر والمؤنث، المفرد والجمع

أمثلة مع קשוב

• הרופאה הייתה קשובה לכל מה שסיפרתי לה על הכאבים

  كانت الطبيبة مصغية لكل ما قلته لها عن الآلام.

• היום התלמידים היו קשובים במיוחד כי דיברנו על חלל

  كان الطلاب اليوم منتبهين بشكل خاص لأننا تحدثنا عن الفضاء.