לְזַבֵּל سمّد

1. 1.

   سمّد

   לפזר זבל או דשן על אדמה כדי שתהיה פורייה≈ לדשן

   • לְזַבֵּל אֶת מַשֶּׁהוּ (שָׂדֶה, אֲדָמָה)— سمّد شيئًا
2. 2.

   ثرثر، أزعج بالكلام الفارغ

   عامية دارجة; عامية: زنّ

   לדבר הרבה שטויות ולהציק למישהו בדיבור≈ לבלבל, לחפור

   • לְזַבֵּל (לְ־מִישֶׁהוּ) בַּמֹּחַ / אֶת הַמֹּחַ— أزعج شخصًا بالكلام الفارغ

تصريف לזבל: المضارع والماضي والمستقبل والأمر والمبني للمجهول

أمثلة مع לזבל

• בסתיו זיבלנו את הגינה, ובאביב הכול פרח

  في الخريف سمّدنا الحديقة، وفي الربيع أزهر كل شيء.

• די, אתה מזבל לי במוח כבר חצי שעה

  كفى، أنت تزعجني بالكلام الفارغ منذ نصف ساعة.