בֶּן בַּיִת واحد من أهل البيت، من أهل الدار
بِن بايِتبدون تشكيل: בן ביתاسممذكر
معنى בן בית وترجمتها
- 1.
واحد من أهل البيت، من أهل الدار
מי שמבקר הרבה אצל משפחה ומרגיש שם כמו חלק ממנה≈ מכר קרוב, ידיד המשפחה
בן בית: الجمع وحالة الإضافة وصيغ الملكية
الصيغة الأساسية
| مفرد | جمع |
|---|---|
| בֶּן בַּיִתبِن بايِتבן בית | בְּנֵי בַּיִתبني بايِتבני בית |
أمثلة مع בן בית
החבר של הבן שלי הוא כבר בן בית אצלנו.
صديق ابني أصبح واحدًا من أهل البيت عندنا.
مختار من مواد ويكاموس · CC BY-SA 4.0