לִכְבֹּל كبّل، قيّد

1. 1.

   كبّل، قيّد

   לקשור בשלשלאות או באזיקים, או להגביל מאוד את החופש≈ לאזוק, לקשור, להגביל

   • לִכְבֹּל אֶת מִישֶׁהוּ / מַשֶּׁהוּ— كبّل شخصا أو شيئا
   • לִכְבֹּל אֶת מִישֶׁהוּ לְמַשֶּׁהוּ— قيّد شخصا إلى شيء; ربطه بشيء

تصريف לכבול: المضارع والماضي والمستقبل والأمر

أمثلة مع לכבול

• הפחד כבל אותו, והוא לא הצליח לזוז מהמקום.

  كبّله الخوف ولم يستطع أن يتحرك من مكانه.

• החוזה החדש כובל אותי לחברה לשלוש שנים לפחות.

  يقيّدني العقد الجديد بالشركة لثلاث سنوات على الأقل.